Etiketler
hayat, hayat yarışı, koşu parkuru, sistem, sistemin kölesi, yarışmacı
Bazen bin bir parçaya bölmeyi düşünüyorum kendimi. Kafamda yankılanan sesler, tek bir bedenin yetişemeyeceği cinsten. Git gide yükselen, çoğalan, çoğaldıkça karmaşıklaşan, karmaşıklaştıkça ürküten sesler…
Yetişmeye çalıştıkça büyüyen bu isteklere karşı da tek başıma yetersiz kalıyorum. Mesela, bir ordu sayısınca yapılabilirdi benden. Hadi ordu kadar da olmasın bir iki tane daha olsaydı en azından aldığım nefesin farkına varabilirdim.
Hayat bir olimpiyat olsaydı, dünya kesinlikle koşu parkuru olurdu. Biz, hiç durmadan koşmak zorunda olan koşucular. Ben ise Okumaya devam et »

Durun durun! Başa sarıyoruz filmi!





